Blog

Την εικόνα αυτή που ο πιτσιρικάς στα δικά μου μάτια έστησε, εδραίωσε το άρθρο που βρήκα στην ελευθεροτυπία. Το άρθρο πραγματεύεται τα ομαδικά παιχνίδια στο διαδίκτυο. Το άρθρο βέβαια αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο παιχνίδι..εγώ τις θέσεις του τις γενικεύω..! Πως μέσα από αυτά τα παιχνίδια τα παιδιά ( και οι ενήλικες), δημιουργούν ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο πρέπει να "επιβιώσουν", με άλλο τρόπο, όπως ακριβώς είχε πει ο πιτσιρικάς. Τα ομαδικά αυτά παιχνίδια, τους αναγκάζουν να συναναστρέφονται ανθρωπους με κοινά ενδιαφέροντα, να συμμετέχουν στην ομάδα, να λειτουργούν προς όφελος της. Κάπως έτσι δεν ορίζεται η κοινωνικοποίηση;

"Για όλα υπάρχει το κατάλληλο κοινό. Οι πιτσιρικάδες μαζεύονται συνήθως στα Ιντερνετ-καφέ, ενώ οι μεγαλύτερης ηλικίας που διαθέτουν καλό υπολογιστή κλείνονται στο σπίτι.Πολλοί κάνουν λόγο για εθισμό των παικτών, ειδικά των μικρότερων σε ηλικία. Υποστηρίζουν ότι αρκετοί παραμερίζουν εντελώς την κανονική τους ζωή για να παίζουν όλο και περισσότερο. «Συνήθως όσοι κατηγορούν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια αποφεύγουν να μιλήσουν για το ρόλο των γονιών. Να αναρωτηθούν πώς 15χρονα έχουν τόση ελευθερία να παίζουν με τις ώρες. Πού βρίσκουν τα λεφτά και ξημεροβραδιάζονται στα Internet cafe. Φταίει το μέσο επειδή κάποιοι δεν θέτουν όρια στη χρήση του από τα παιδιά τους;», εξηγεί ο Κ. Αναγνώστου.Συμπληρώνει ότι «ακριβώς οι ίδιες ανησυχίες απασχολούσαν το κοινό όταν εφευρέθηκαν τα τυπογραφεία, ή ο κινηματογράφος και τα κόμικς. Οταν το ραδιόφωνο εξέπεμπε την μουσική του σατανά, το rock and roll. Οταν η τηλεόραση μπήκε σε όλα τα σπίτια».Οι περισσότεροι παίκτες, πάντως, δεν έχουν τέτοιους προβληματισμούς. Ζουν την απόλυτη περιπέτεια καίγοντας μπόλικα εγκεφαλικά κύτταρα. Να ήταν οι μόνοι..."

Το συμπέρασμα είναι ότι οι εποχές αλλάζουν, τα παιδιά προχωρούν, οι μεγάλοι δεν αλλάζουν και οι ανησυχίες διαχρονικά παραμένουν....