Blog

Ανατρίχιασα διαβάζοντας το άρθρο που δημοσιεύτηκε στα Νέα για το πως η Δίωξη Ηλεκτρονικού εγκλήματος σώζει τα παιδιά που είναι στα πρόθυρα αυτοκτονίας.

Πολλά συναισθήματα με κυρίευσαν και κανένα από αυτά με βεβαιότητα δεν μπορώ να ονοματίσω. Δέος, φόβος, ρίγη, στεναχώρια, προβληματισμός… όλα στο μίξερ και ιδού το κοκτεϊλ της σημερινής κοινωνίας. Εκείνης που ζει στη δίπλα πόρτα και που όταν τα διαβάζουμε στις εφημερίδες αναρωτιόμαστε; « Μα που συμβαίνουν αυτά;» Δίπλα σου είναι αλλά τρέχεις πολύ γρήγορα για να τα προσέξεις, και σκέφτεσαι πολύ γρήγορα για να προλάβεις να τα κατανοήσεις.

Μια κατάσταση έχει πάντα δύο όψεις…Και ιδού η άλλη όψη του ιντερνετ. Το παιδί αυτό, σύμφωνα με το άρθρο ήταν παιδί χωρισμένων γονιών. Η μητέρα του εκδιδόταν για να τον μεγαλώνει και ο πατέρας το διαπαιδαγωγούσε πότε με δώρα και πότε με ξύλο ανάλογα με τις ορέξεις του. Το παιδί βρισκόταν σε καταθλιπτική διάθεση, ακούγοντας μια ιδιαίτερη μουσική που του εκτόνωνε τη θλίψη του και περνούσε άπειρες ώρες στο διαδίκτυο κάνοντας εικονικούς φίλους μιας και πραγματικούς φαντάζομαι δύσκολα μπορούσε να διεκδικήσει. Η μητέρα ήταν πολύ απασχολημένη για να εξασφαλίσει τα προς το ζην ή πολύ ισοπεδωμένη από τις επιλογές της για να μπορέσει να στηρίξει το παιδί της. Οι Online φίλοι του ήταν εκεί όταν εκείνος το επέλεγε και μπορούσαν να ακούσουν όσα είχε να τους πει. Εκείνος πάλι μπορούσε να πει όσα ένοιωθε αφού ήταν καλά κουκουλωμένος με την ανωνυμία που σου εξασφαλίζει η διαδραστική αυτή σχέση.

Όταν η θλίψη του τον έπνιξε και ούτε οι τρύπες σε όλο του το σώμα , ούτε η μουσική, και σίγουρα ούτε και η κοινωνία βέβαια μπορούσαν πια να τον ανακουφίσουν, βρήκε τη λύση…. Αποφάσισε να αυτοκτονήσει. Και τώρα τίθεται το ερώτημα. Ποιος έπρεπε να το καταλάβει πρώτος και να κάνει κάτι για αυτό;

Για όσους από εσάς σκεφτήκατε « Μα βέβαια η μητέρα του… λυπάμαι πολύ χάσατε…» Για όσους πάλι από εσάς πολύ ιδεαλιστές το μυαλό σας πήγε στην κοινωνία, κάνετε λάθος. Οι πρώτοι που το έμαθαν ήταν οι φίλοι του στο διαδίκτυο. Από αυτούς το έμαθε η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και εκείνοι επικαλέστηκαν τη βοήθεια των ψυχολόγων της Μη- Κυβερνητικής οργάνωσης «Αλληλεγγύη». Τελευταία το έμαθε η μάνα. Μετά το έμαθε η κοινωνία μέσα από τη δημοσίευση της ιστορίας στον τύπο. Ο πατέρας το αγνοεί ακόμα.
Σας παραθέτω τα ακριβή λόγια της μάνας και την επεξήγηση που η ίδια έδωσε για τη σχέση του παιδιού της με το Internet : «Το παιδί έψαχνε να βρει παρηγοριά στο Ίντερνετ. Ένιωθε μόνος. Οι φίλοι του ήταν τα παιδιά που είχαν αντίστοιχα προβλήματα. Μιλούσε με παιδιά από όλο τον κόσμο. Πρώτα μίλαγε σε αυτούς και μετά σε μένα.»

Η ιστορία αυτή όσο και αν μας φαίνεται εξωπραγματική δεν είναι. Στις λίστες της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος έχουν προστεθεί πολλά παρόμοια περιστατικά.

Καταλήγοντας και για να συνοψίσω. Αυτή είναι μια άλλη θετική πλευρά της τεχνολογίας. Μόνο και μόνο για να μην εστιάζουμε στα αρνητικά και χάνουμε την ουσία. Σε αυτή τη χώρα ( δεν ξέρω για τις άλλες) αυτό το χόμπι το έχουμε όλοι από τα σπάργανα. Παίρνουμε το πρόβλημα, το διογκώνουμε και τσαφ! Μαγικά - έχουμε κάτι καινούριο να ασχολούμαστε. Γιατί το θετικό δεν «πουλάει».

Για να κάνουμε λοιπόν τη διαφορά, ας βρούμε μέσα σε αυτή τη θλιβερή ιστορία το καλό. Ένα παιδί είναι ακόμα στη ζωή γιατί μπόρεσε να βρει κωδικούς επικοινωνίας σε ένα μαγικό - υπερ-ρεαλιστικό κόσμο, αφού ο ρεαλιστικός δεν τον δεχόταν και ούτε τον άντεχε.

Μπράβο στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος! Μπράβο στα παιδιά που την ενημέρωσαν. Και τέλος Μπράβο στους γονείς των παιδιών αυτών που τα είχαν εκπαιδεύσει κατάλληλα και ήξεραν πως έπρεπε να αντιδράσουν.