Blog

Η σχέση του παιδιού με το διαδίκτυο φαίνεται να παγιώνεται και να γίνεται όλο και στενότερη. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας με ρυθμούς ασύλληπτους, που είναι δύσκολο κανείς να ακολουθήσει, μας καθηλώνει όλους και πολλές φορές μας χειραγωγεί κιόλας. Το διαδίκτυο, όπως κάθε τι άγνωστο και καινούριο εξάπτει τη φαντασία των παιδιών και τους προσφέρει αμέτρητες προκλήσεις στις οποίες δυσκολεύονται να αντισταθούν. Προκλήσεις ,που ούτε τα βιβλία μπορούν να τους προσφέρουν, ούτε και η όλο δυσκολότερη καθημερινότητά τους . Στην εποχή που η εναλλαγή εικόνας και ήχου αποτελούν μέσα για να μαθαίνεις και να ταξιδεύεις, ζητάμε από τα παιδιά να μένουν καθηλωμένα στα θρανία και να διαβάζουν όσες ώρες δεν κοιμούνται.

Σίγουρα σε κάθε κατάσταση όταν λείπει η γνώση, είναι έκδηλη η ανασφάλεια και η υπερβολή μας χτυπά την πόρτα. Το ίδιο γίνεται με το μαγικό κόσμο που τα παιδιά συναντούν στο διαδίκτυο. Πληροφορία σε πολύ μεγάλες δόσεις, για πράγματα που ντρέπονται να ρωτήσουν ή ξέρουν πως δε θα λάβουν απαντήσεις. Πληροφορία ωστόσο, πολύ δύσκολα ελεγχόμενη. Τα παιδιά στο ιντερνετ μπορούν να είναι ότι επιλέγουν. Ή μάλλον καλύτερα ότι δηλώσουν. Ενήλικες, ψηλοί, γυμασμένοι.... Δυο πράγματα είναι σημαντικά να καταλάβουμε. Το ένα είναι πως το internet είναι ένας νέος κόσμος, που είτε το θέλουμε είτε όχι είναι και θα είναι στη ζωή μας. Το δεύτερο και πιο σημαντικό κατά την ταπεινή μου κρίση, είναι ποια είναι εκείνα τα παιδιά που αλλοτροιώνονται από τη χρήση του;

Η τεχνολογία εξελίσσεται για να εξυπηρετεί τον άνθρωπο. Και αυτό κάνει. Το ποσό γνώσης που μπορεί το διαδίκτυο να σου προσφέρει με μια απλή αναζήτηση, θα ήταν διαφορετικά χρόνων και χρόνων μελέτη και περιπλάνηση . Η πρόσβαση σε πηγές γνώσης , που διαφορετικά μπορεί να μη γνώριζες καν την ύπαρξη τους, είναι αν μη τη άλλο ανεκτίμητη.

Πότε όμως ένα παιδί περνάει στην άλλη όχθη; Είναι τότε που ζει για να ανοίξει τον υπολογιστή και να ξεκινήσει το chat; Είναι τότε που παρουσιάζει τη "φίλη" του στους υπολοίπους με καμάρι, και είναι η " Ελένη" που γνώρισε μέσα στο διαδίκτυο αλλά δεν έχει δει ποτέ; Ή μήπως τότε που αντιλαμβανόμαστε πως βάση της "εικονικής πραγματικότητας" λειτουργεί στην καθημερινή του ζωή;

Ο μεγαλύτερος ωστόσο προβληματισμός μου, είναι γιατί σε ένα παιδί θα δημιουργηθεί αυτή η ανάγκη; Κάνω τις εξής σκέψεις και τις καταθέτω. Μήπως η σχέση αυτή το βγάζει από τη δύσκολη θέση να είναι ο εαυτός του; Μήπως εξαλείφονται τα αρνητικά σχόλια του τύπου ' είσαι χοντρός, είσαι κοντός κ.τ.λ.;'Μήπως ακόμη γιατί όσες ώρες δε διαβάζει ή δεν κοιμάται πρέπει να είναι σπίτι και επιλέγει αντί να είναι με τους γονείς του να είναι μπροστά στον υπολογιστή; Αν ένα παιδί έχει φίλους και έχει και ΧΡΟΝΟ και μπορεί να τους συναναστρέφεται, θα επιλέξει άραγε την πλοήγηση στο διαδίκτυο;

Όπως και να έχει η θεωρία είναι καλή, μα η λύση είναι στην πράξη. Τo ιντερνετ δε θα πρέπει να είναι φόβητρο για τους γονείς. Θα πρέπει όμως να μπορούν να προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες και να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στη χρήση του. Δεν νομίζω πως είναι παραγωγικές οι σκέψεις του τύπου " Εμείς όταν είμαστε παιδιά παίζαμε όλη μέρα στη γειτονιά και αυτούς τους διαόλους δε τους είχαμε ανάγκη". Πέρασαν εκείνα τα χρόνια και ήρθαν τα επόμενα και τώρα αυτή είναι των παιδιών μας η καθημερινότητα. Και ο κόσμος δηλαδή κάπως έτσι προχωράει, εξελίσσεται και πάει....